Prof. dr hab. n. med. JERZY EDWARD KIWERSKI

Prof. dr hab. n. med. JERZY EDWARD KIWERSKI

dr kiwerskiREKTOR Wyższej Szkoły Rehabilitacji w Warszawie, polski lekarz ortopeda, konsultant Oddziału Rehabilitacji, a także były dyrektor Stołecznego Centrum Rehabilitacji, konsultant Centrum Kompleksowej Rehabilitacji, światowej sławy specjalista w dziedzinie ortopedii, traumatologii i rehabilitacji.

ŻYCIORYS
Profesor Jerzy E. Kiwerski urodził się 24 czerwca 1937 roku w rodzinie inteligenckiej w Warszawie, w roku 1954 ukończył gimnazjum Wojciecha Górskiego.
W 1955 roku rozpoczął studia lekarskie w Szczecinie, w Pomorskiej Akademii Medycznej. Dyplom ukończenia studiów uzyskał w 1963 roku.
W trakcie trwania nauki pracował w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Pomorskiej Akademii Medycznej, początkowo jako laborant, a następnie na etacie zastępcy asystenta. W roku 1962 rozpoczął pracę w Zakładzie Anatomii Patologicznej Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie na stanowisku asystenta. W latach 1963-1964 odbył staż podyplomowy w Szpitalu Czerniakowskim, a także w Instytucie Matki i Dziecka.

Po odbyciu staży podyplomowych, zgodnie z zainteresowaniami klinicznymi
1 stycznia 1965 roku rozpoczął pracę w Stołecznym Centrum Rehabilitacji
w Konstancinie. Bardzo szybko dał się poznać jako lekarz ze szczególnymi zainteresowaniami naukowymi i dydaktycznymi. W roku 1967 podówczas Docent Marian Weiss zatrudnił go w nowo powstałej na bazie STOCER Klinice Rehabilitacji Akademii Medycznej. W latach 1967-1977 zostawał kolejno asystentem, starszym asystentem i adiunktem Kliniki. W 1967 roku po zdaniu odpowiednich egzaminów uzyskał pierwszy stopień, a w 1969 roku drugi stopień specjalizacji w zakresie rehabilitacji. Jego zainteresowania chirurgią spowodowały, że specjalizował się
w ortopedii i traumatologii, uzyskując tytuł specjalisty pierwszego stopnia w 1971 roku, natomiast w 1974 roku zdobył tytuł drugiego stopnia z ortopedii
i traumatologii.

W roku 1971 bronił pracy doktorskiej pod tytułem: "Postrzałowe uszkodzenia nerwów obwodowych", a w roku 1975 uzyskał tytuł doktora habilitowanego na podstawie pracy "Próby zwiększania przydatności ręki tetraplegika drogą stosowania przeszczepów nerwów i stymulatorów implantowanych".

5 lipca 1984 roku Uchwałą Rady Państwa otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. 16 lutego 1999 roku otrzymał nominację Ministra Zdrowia
na stanowisko profesora zwyczajnego w Akademii Medycznej w Warszawie.

Profesor Jerzy E. Kiwerski od roku 1981 do roku 2007 był Kierownikiem Katedry i Kliniki Rehabilitacji Akademii Medycznej w Warszawie, a w latach 1991 – 1998 równolegle Naczelnym Dyrektorem Centrum Rehabilitacji im. Prof. Mariana Weissa. W okresie od 1973 roku do 1999 roku pełnił funkcję ordynatora oddziału neuroortopedycznego Centrum Rehabilitacji w Konstancinie. Oddział, który prowadził był jedynym tego rodzaju w kraju – zajmował się kompleksowym leczeniem chorych po urazie kręgosłupa.

W latach 1987-1991 był członkiem Krajowego Zespołu Specjalistycznego
w dziedzinie rehabilitacji, a także konsultantem regionalnym do spraw rehabilitacji. Od roku 1982 do roku 2002 był specjalistą wojewódzkim, dla województwa stołecznego do spraw rehabilitacji. W latach 1981-1990 był kierownikiem programu resortowego MZXII "Rehabilitacja". W latach 2002 – 2008 piastował funkcję konsultanta krajowego w dziedzinie rehabilitacji medycznej, natomiast w okresie
od 2007 do 2011 pracował w Zakładzie Rehabilitacji II Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Prof. dr hab. n. med. Jerzy E. Kiwerski od roku 2007 jest REKTOREM Wyższej Szkoły Rehabilitacji w Warszawie, a także prowadzi wykłady i seminaria w Zakładzie Rehabilitacji Oddziału Fizjoterapii II Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Od roku 1965 nieprzerwanie pracuje również
w Stołecznym Centrum Rehabilitacji w Konstancinie, obecnie pełni funkcję konsultanta Oddziału Rehabilitacji.

DOROBEK NAUKOWY

  • ponad 700 prac publikowanych (w tym 100 obcojęzycznych)
  • 520 wygłoszonych referatów (w tym 110 obcojęzycznych)
  • autorstwo, redakcja lub współredakcja 28 podręczników, monografii
  • ponad 500 referatów wygłoszonych na kongresach i sympozjach krajowych i zagranicznych

NAJWAŻNIEJSZE OSIĄGNIĘCIA NAUKOWE

  • wyjaśnienie mechanizmu urazu nerwu obwodowego w jamie postrzałowej
  • elektrodiagnostyka uszkodzeń rdzenia kręgowego
  • wykorzystanie funkcjonalnej stymulacji rdzenia kręgowego do wymuszenia użytecznej funkcji porażonej ręki
  • przywrócenie prostej funkcji porażonej ręki przez przeszczep nerwu mięśniowo-skórnego na nerw pośrodkowy
  • wprowadzenie w Polsce stabilizacji złamanego zęba kręgu obrotowego śrubą dociskową
  • wprowadzenie wszczepów z ceramiki korundowej w chirurgii kręgosłupa
  • opracowanie kompleksowej metody leczenia uszkodzeń rdzenia kręgowego
  • recenzowanie ponad 180 projektów naukowych (KBN, MNiSW)


DOROBEK DYDAKTYCZNY

  • promowanie 4 habilitacji, 28 doktoratów, ponad 120 prac magisterskich i 230 prac licencjackich
  • recenzowanie 32 prac habilitacyjnych, 44 doktoratów oraz około 150 prac magisterskich, a także 30 wniosków o nadanie tytułu profesora i jednego o nadanie tytułu doktora honoris causa
  • recenzowanie około 450 prac do periodyków (udział w pracach 15 Komitetów Redakcyjnych, w tym 5 zagranicznych)
  • kierowanie blisko 90 specjalizacjami lekarskimi w zakresie rehabilitacji  i chirurgii urazowej
  • 30 lat dydaktyki podyplomowej na kursach specjalizacyjnych i atestacyjnych do egzaminu państwowego z rehabilitacji medycznej
  • organizowanie egzaminów specjalizacyjnych i przewodnictwo komisjom egzaminacyjnym
  • 50 lat wykładów i seminariów oraz ćwiczeń klinicznych w zakresie rehabilitacji medycznej dla studentów WSR, WUM i AWF